Ördeğin Civcivleri ve Çocuklar

Yolun başında, külahlarını fırlatan çocuklar gördüm. Onlara yaklaşınca, çocukların ellerinde yabani ördek civcivlerini tuttuklarını gördüm. Küçük yabani ıslıkçı isimli ördeğin civcivlere yol vermediğini çocuklardan duydum.
-Şimdi onlara ne yapacaksınız? Diye çocuklara sordum.
-Bırakacağız! Cevabını verdiler onlar.
-Evet 'bırakacağız' Yüreğimden gelerek (sitemli bir şekilde) dedim.
-Öyleyse neden yakalıyorsunuz o zaman? Şimdi anneleri nerede?
-İşte oradadır! Diye çocuklar beraber bağırdılar.
Kazılı olan tarlaları hepsi tarif ettiler.
Ördek, orada ağzı açık otuyordu.
-Haydi, koşarak! Diye çocukları çağırdım.
–Gidin ve civcivleri götürün.
Çocuklar sevindikleri gibi yavru ördeklerle tümsek tarafına doğru koşuştular. Anne ördek biraz uzağa uçtu, çocuklar gittikten sonra, bir solukta(ani bir şekilde) civcivlerine koştu. Kendine göre onlara bir şey söyledi ve koşarak tarla tarafına gitti. Onu beş ördek yavrusu izliyordu(takip ediyordu). Böylece(böylelikle) ördek ailesi tarladan, köyün dışından göllüğe doğru yola koyuldular.
Ben neşeyle şapkamı(külahımı) çıkardım, elimi salladım ve bağırdım:
-Ördekler, gidişiniz seneye(seneye kadar ancak gidersiniz)!
Çocuklar güldüler.
-Neden gülüyorsunuz, seyrek akıllılar! Diye çocuklara söyledim.
–Küçük ördeklerin göle kadar yolları kolay olur, öyle mi sanıyorsunuz?
Çabuk şapkalarınızı (külahlarınızı) çıkarın: görene kadar (görüşünceye kadar)!
Şapkalarını çıkardılar. Hep beraber bağırdılar:
-Görünceye kadar, küçük ördekler!